จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

LOST IN JABO, MAEHONGSORN

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

[SORRY, I HEVEN’T TRANSLATED IT YET : ) ]

“เหนื่อยก็พักหน่อย”

หย่อนใจ หย่อนกาย ให้ช้าลงหน่อย
ให้ได้หลุดจากการแจ้งเตือนจากเครื่องมือสื่อสารซักพักนึง
ให้ได้อยู่ตรงนี้ เท้าเหยียบดิน แก้มแตะหมอก
ไม่ต้องรีบเดิน ไม่ต้องรีบคิด ไม่ต้องรีบตัดสินใจอะไรทั้งนั้น เพราะกับข้าวกำลังมาแล้ว
เอ้า! กินข้าวก่อน ข้าวหอมๆ หุงสุกใหม่ๆ ผักเพิ่งเด็ดมาจากสวนสดๆ
เห็ดนางนอน เห็ดถอบ ฟักทอง หน่อไม้ ผักนางนอน ไข่เจียวหอมๆ กินกับน้ำพริกสูตรนะกอ
อยากกินอะไรก็ไปเดินช้อปปิ้งเอาจากในสวน เด็ดมาให้พอกิน
กินเองด้วย แบ่งเจ้าเหมียวด้วย
กรุบกรอบหอมอร่อยยังไม่พอ
มองไปที่วิวตรงหน้าซะก่อน อะไรจะสุขใจขนาดนี้
บางวันดชคดีหมอกขะลอยอ้อยอิ่งเข้ามาปลุกถึงมุ้ง

พอเริ่มสายกินข้าวกินปลาเสร็จ
หมอกก็เริ่มลอยกลับเข้าป่าเขาไป ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้เหมือนเดิม
แล้วเราก็มาเริ่มต้นชีวิตแบบชาวจ่าโบ่กัน!

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน
จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

พูดถึงจ่าโบ่คนอาจจะยังไม่ค่อยคุ้นหู แต่ถ้าพูดว่าก๋วยเตี๋ยวห้อยขา ทุกคนคงพอจำได้
ก็ที่นี่แหล่ะ ห้อยขากินเตี๋ยว ดูวิวหลักล้านที่ใครๆเขาพูดกัน

แต่ครั้งนี้ก๋วยเตี๋ยวไม่ได้อยู่ในความสนใจของเราเท่าไหร่ ถ้าไม่บอกก็แทบจะลืมไปด้วยซ้ำ
อาจจะเพราะตอนที่เรามาไม่มีนักท่องเที่ยวเลย (โชคดีจริงๆ)
แล้วก็นะกอทำอาหารอร่อยขนาดนี้ วิวหลังบ้านก็ขนาดนั้น จะให้ไปไหนไหว

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

ชาวจ่าโบ่

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน
จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

• คนในจ่าโบ่ เป็นชาว “มูเซอดำ”
• “ละหู่” คือคำสุภาพของคำว่า “มูเซอ”
• นับถือผี ประเภณีความเชื่อส่วนใหญ่ก็จะเป็นการเคารพผี บูชาเทวดา
• ตู้เทวดา คือตู้ที่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่ ชาวมูเซอจะกราบไหว้บูชา
• “ตาแหลว” คือไม้ถักเป็นทรงตะแกรงๆไว้แขวนดักสิ่งร้ายๆ
• “อาบูดาจ่า” = สวัสดี
• ผู้หญิงจะชื่อขึ้นต้นด้วย “นะ,นา” ผู้ชายจะขึ้นต้นด้วย “จ่ะ,จ่า”
นาเพอ นาหวะ นาสอ นากอ
จ่าบู่ จ่าโบ่ จ่าเข่าะ จ่าฮะ
• การเต้นที่เรียกว่า “เต้นจะคึ” จะเต้นในปีใหม่ 5 วัน วันแรกกับวันสุดท้ายเต้นกันยันสว่าง หรือในงานบุญได้เหมือนกัน

ให้อาหารหมูดำกลางป่าเขา

ตามนะกอ จ่ะเข่าะ จ่ะบู่ ไปให้อาหารหมูดำ
เขาไปเราก็ไป เดินตามเขาไป ไปให้อาหารหมู หมูอยู่ในโรงเลี้ยงหลังสวน
(ทำไมโพสนี้ใช้สำนวนเหมือนมานีมานะ หนังสือไทยโบราณมากเว่อร์ 555 อารมณ์มันคงได้
อ่ะ มาฝึกอ่านภาษาไทยไปด้วยกันละกันนะ)

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน
จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

นะกอเดินนำ จ่าบู่เดินตาม
ปอเดินตามไปหลังสุด
ฟังบทสนทนาแม่ลูกเป็นภาษาละหู่ไปตลอดทาง

เพลินๆอยู่ดีๆ
อยู่ๆเกิดสงสัยเรื่องหมู
เลยถานะกอไปว่า

ปอ: “เลี้ยงเปิดแบบนี้ หมูมันไม่หนีเหรอคะ”
นะกอ: “ไม่หนีหรอกจ้า”
จ่าบู่: “หนี !”

ปอ: “มันไม่ตามเล้าอื่นไปเหรอคะ”
นะกอ: “ไม่ตามจ้า”
จ่าบู่: “ตาม !”

5555 เอายังไงกันนะ ตกลงกันก่อนไหม จะเชื่อใครดีเนี่ย 😄

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

มือชาวละหู่ดำสามคน แม่ ลูก หลาน
นะกอ จ่ะเข่าะ จ่ะบู่ ช่วยกันเตรียมอาหารให้หมูทั้งหลาย หมูดำจะออกไปเที่ยวเล่นกันตั้งแต่สายๆ แล้วกลับมาอยู่ใกล้ๆโรงเลี้ยงในตอนเย็นๆ พอเราไปให้อาหาร ก็เรียกเจ้าหมูด้วยการผิวปากส่งสัญญาณเรียกเป็นเสียงแปลกๆ หมูก้จะจำได้ เพราะมันแปลกจริงๆ พากันวิ่งคึ่กๆๆๆกลับมากินข้าว หมูกินกันกร้วมกร้าม นากอชี้ให้ดูพุงหมู กินแล้วพุงโตกันทุกตัว ทั้งหมดทั้งมวลนี้ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง
แม่เตรียมข้าวหมู
ลูกยิงมะม่วงกลับไปกินที่บ้าน
หลานเล่นกับหมู เอาข้าวโพดในโรงข้าวโพดให้หมูกินแล้วก็ร้องเพลงเป็นภาษาละหู่ดำของเด็กๆ
(กดฟังได้ในวิดิโอ)
(ซึ่งวิดิโอ ยังไม่ได้ทำ…)

มีความสุขจัง~
ขอให้ความเป็นธรรมชาติอยู่กับพวกเขาแบบนี้ไปนานๆ

#สุขเล็กๆในป่าใหญ่ๆ
#สำนวนการเขียนเหมือน แก้วกับกล้า มานี มานะ เข้าไปทุกที

จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน
จ่าโบ่ แม่ฮ่องสอน

Leave a Reply